Martijn Mors:

"Sinds Robert mij de grondbeginselen van het bassen heeft bijgebracht is dit instrument niet meer weg te denken uit mijn vrijetijdsbesteding.

Zijn lessen laten zich het best beschrijven in termen als “relaxed” en “op-maat”.

Ben je op zoek naar een basleraar? Bel gewoon Robert en hij maakt in en handomdraai een muzikant van je!!"

Is getekend,
Martijn Mors
Basgitarist van het coverbandje: “The Fucking Assholes”










Rogier:

"Ik ben pas laat (21 jaar) met enige vorm van muziekles begonnen, basles dus. Hiervoor had ik vrijwel nooit wat met muziek gedaan, los van het luisteren naar.

Ik heb juist basgitaar gekozen omdat dit een instrument is wat niet zozeer op de voorgrond staat, maar meer in het midden. Daarbij heeft een basgitaar minder snaren dan een gewone gitaar, dus het zou makkelijker moeten zijn.
Dat bleek een vergissing, basgitaar spelen bleek meer te zijn dan alleen wat losse noten spelen. Er bleken allerlei verbanden en "regeltjes" te zijn waarbinnen je een baslijn kan maken. Ook bleken er eindeloos veel ritmische ingewikkeldheden te bestaan.

Ik heb mezelf altijd als muzikale nul beschouwd, maar mede door Robert zijn lessen heb ik ingezien dat ik geen basgod ben, maar toch ook zeker geen nul. Robert heeft altijd met veel geduld blijven doorzetten om me in de goede richting te krijgen (en te houden!!).

Zelf heb ik Robert vast ook wel eens de wanhoop nabij gedreven, na voor de zoveelste keer weer TE weinig tijd gehad te hebben om te oefenen, of er wederom NIETS van te begrijpen. Ook de muziekkeuze heeft misschien nogweleens een gefronste wenkbrouw opgeleverd, maar hij was altijd bereid om toch IETS met zo'n nummer te doen.

Inmiddels ga ik mijn derde jaar in, en nog immer met veel plezier. Ik leer nog veel, en zal nog veel moeten en kunnen leren. Gezelligheid heeft wel een belangrijke rol gespeeld in het doorbijten in, voor mij soms pittige stukjes."

Rogier



Manfred:

"Na 15 jaar zelf te hebben gerommeld met mijn bas, ben ik begonnen met lessen.

Robert me in een vrij korte periode de verkeerd aangeleerde technieken weten af te leren. Ik kreeg nóg meer plezier in het spelen op mijn bas: Robert weet iedere les op te bouwen rondom nummers of speeltechnieken die ik zélf te gek vind en ook zelf kan aandragen. Hij weet uit die les het maximale te halen omdat hij behalve de bas nog een aantal andere instrumenten bespeelt.



Het lukt me nu om zelf nummers te "ontleden" en akkoordenschema's uit te schrijven, zonder dat we erg grote delen van de les wijden aan toonladders, akkoordenschema's etc. Voor mij de ideale manier van lessen..."

Manfred



Amos Frank:

Gedreven, enthousiasmerend, kritisch, respect.

De eerste 4 woorden die bij mij boven komen als ik Robert moet beschrijven.

Sinds 1,5 jaar heb ik samen met mijn bandleden les van hem en die tijd heb ik als zéér inspirerend ervaren. Zelfs als je de laatste leerling bent, voelt het alsof je die dag de eerste bent. Zijn gevoel voor muziek is geweldig. Hij bespeelt bijna ieder instrument zelf, waardoor hij ook in detail aanwijzingen kan geven.

En in de bandles voegt iedere aanwijzing iets toe aan datgene wat jezelf doet.
Met navenant resultaat: een band vol amateurs die met heel veel plezier en vol zelfvertrouwen een geheel vormen.

Amos Frank (speelt gitaar in “Bandless”).
Amsterdam, October 2003



Rolf Smit:

"'De beste schaker is kennelijk niet de beste schaakprogrammeur.' Met deze woorden illustreerde mijn broer, 13 jaar geleden, de zege van mijn schaakcomputer ten opzichte van die van hem. Die concurrent was een enorm schaakmonster, minstens 3x zo duur als die van mij, waarbij bovendien de angstaanjagende naam van de toenmalig wereldkampioen Kasparov prijkte. Kasparov mocht dan in levende lijve iedereen onder de tafel hebben gespeeld, programmeren kon hij niet.

Een soortgelijk verhaal heb ik ooit eens gelezen in het Jazz Magazine. Als ik het me goed herinner was het een intervieuw met gitarist/bassist Hiram Bullock, die een toelichting gaf op z'n nieuwe cd. Hij had het ook over de tijd dat hij nog les had op het conservatorium. Voor gitaar had hij les van Pat Metheny en voor basgitaar van Jaco Pastorius. Die laatste was volgens Bullock echter een ramp als het op lesgeven aankwam. 'Jaco snapte gewoon niet waarom niet iedereen speelde zoals hij.' De beste bassist is kennelijk niet de beste basleraar.

Toen ik voor het eerst bij Robert Kramers kwam, kon ik absoluuut nog helemaal niets. Ik wist niet eens hoe ik de draagband over m'n hoofd moest doen.
Omdat Robert zelf veel heeft moeten studeren om op professioneel niveau te komen, kon hij mij ook uitleggen wat hij aan het doen was, iets wat hij niet zou kunnen als hij de beste bassist geweest was en het allemaal vanzelf was gegaan. Hij kon daarom ook begrijpen dat ik het soms niet snapte, want zelf snapte hij het vroeger ook voor geen meter. Dat nam al een hele druk weg.

Naast het feit dat Robert heel behoorlijk kan bassen, klikte het ook persoonlijk heel erg goed. Ik had altijd wel een gespreksonderwerp als de les begon. Dat was meestal muziek, maar het kon ook de korenwolf zijn, of regenwater in Assen. Het is misschien 1 of 2 keer voorgekomen dat ik geen zin had om naar de les te gaan en ik ging ook altijd met inspiratie weer naar huis.
Als ik nu een liedje heb geschreven of ik zit weer eens in de put, dan denk ik wat Robert daarop te zeggen zou hebben en dan moet ik altijd lachen, het relativeert. Het is een soort intern pepmiddel.

Op dit moment heb ik les van Charly Angenois op het conservatorium en hij is misschien als bassist 3x keer zo goed, de lessen zijn toch niet zo geweldig als van Robert. Maar ok, dat is wellicht het lot als je een niveautje hoger wilt komen.

Eén puntje van kritiek heb ik nog wel. Toen ik een keer kenbaar maakte aan Robert dat ik graag van blad zou willen leren lezen, kwam hij meteen met moeilijkste basboek aanzetten dat er is (James Jamerson, in the shadows of motown). Dan was je met 1 nummer meteen 5 maanden bezig. Ik denk dat het slimmer geweest was om met iets makkelijker materiaal te beginnen, zodat je ook echt van blad leest, i.p.v. dat je het uit je hoofd leert.

Ik durf echter te zeggen dat Robert in mijn top 3 staat van favoriete leraren ooit, van lagere school, middelbare school en universiteit samen. Maar dat is natuurlijk subjectief en ik had, denk ik, voor de rest wel hele slechte leraren op school. Als ik nog terugdenk aan de middelbare school...blèèhh!!"

Rolf Smit